ඉන්ද්‍රචාප

අහස් වත අඳුරු වී 
ලජු බරවූ  නෙත් කොනින් 
ගිලිහුණෙමු එක සනින් 
සිත  තබා මිහි කුසේ ගැඹුරුතම ඉමව්වක 
පිනි තුහින මුතු සලා 
ඈ හඬන නිනව්වෙ 
එකලු විය සේසරින් 
ඈත කඳු දනව්වේ 
නෙක වර්ණ රූ ලතා 
 නොනිමි මන් තලාවේ 
තැනූ  රසඳුන් බලා ඉතින් උන්  සිනාවේ